وقتی قربانی مقصر می شود؛ تراژدی تبرئه بی اخلاقی در فوتبال ایران
آسانی باید بدون هیچ مماشاتی تنبیه و محروم و جریمه شود تا درس عبرتی باشد برای تمام کسانی که فکر می کنند پیراهن باشگاهی مجوزی برای زیر پا گذاشتن حرمت هاست.
به گزارش قرمزآنلاین و به نقل از اعتماد، «شرم‌آور است» دقیقاً همان واژه ای که برازنده وضعیت فعلی فوتبال ماست. تماشای این حجم از تلاش برای سفیدشویی یک حرکت غیراخلاقی و زننده آن هم توسط نهادهای رسمی و رسانه های ورزشی دیگر نه تنها تعجب آور نیست بلکه نشان دهنده سقوط ارزش ها در پیکره مدیریتی فوتبال ایران است.
یاسر آسانی بازیکنی که در مقابل دوربین ها و در برابر دیدگان هزاران تماشاگر آن حرکت زننده و سخیف را با دست به سمت داور مسابقه انجام داد حالا نه در جایگاه متهم است گویی به یک قهرمان تبدیل شده که قربانی ظلم شده است! نکته دردناک ماجرا اینجاست که دانیال مرادی رئیس دپارتمان داوری فوتبال ایران به جای آنکه حامی زیرمجموعه خود باشد و بر رعایت اصول حرفه ای پافشاری کند در نقش وکیل مدافع آسانی ظاهر شده است.
اینکه رئیس دپارتمان داوری از بازیکن خاطی عذرخواهی می‌کند و با رفتاری منفعلانه اقتدار قضاوت را به حراج می گذارد ضربه ای کاری تر از خود آن حرکت زننده به پیکره فوتبال است. مگر در کدام آیین نامه انضباطی یا بند قانونی آمده است که اگر داوری حرفی زد بازیکن اجازه دارد آن حرکت زشت را انجام دهد؟
هیچ کجای قانون توهین احتمالی داور را مجوزی برای انجام رفتارهای غیراخلاقی و سخیف بازیکن نمی داند. تلاش های صورت گرفته در برنامه تلویزیونی از جمله برنامه محمدحسین میثاقی برای سانسور حقیقت و القای این موضوع که داور مقصر بوده چیزی جز ریختن بنزین روی آتش بی اخلاقی نیست.
اینکه مدیریت آکادمی استقلال و دیگر حامیان این بازیکن با ادعاهای مضحکی مثل او خیلی بااخلاق است سعی دارند تقصیر را به گردن داور بیندازند اوج بی خردی است. بله اگر ایلدروم (داور مسابقه) هم تخلفی کرده باید با او طبق قانون برخورد شود اما این برخورد به هیچ وجه به معنای نادیده گرفتن تخلف آشکار آسانی نیست. نمی توان با بهانه تراشی از محرومیت بازیکن خاطی کم کرد.
فوتبال ما بیش از این نباید به لجن کشیده شود! این کشاله بازی‌ها با آبروی داوری ایران و اخلاق ورزشی در تضاد است. یاسر آسانی باید بدون هیچ مماشاتی تنبیه و محروم و جریمه شود تا درس عبرتی باشد برای تمام کسانی که فکر می کنند پیراهن باشگاهی مجوزی برای زیر پا گذاشتن حرمت هاست. ایلدروم هم اگر مقصر بوده باید پاسخگو باشد اما شرم بر آنهایی که در یک آنتن زنده با تمام توان کوشیدند تا روی این بی اخلاقی کثیف سرپوش بگذارند. سکوت در برابر این تئاتر تبرئه خیانت به جامعه داوری و اخلاق در ورزش است.
فدراسیون فوتبال باید اقتدار خود را نه در لاپوشانی که در اجرای بی طرفانه عدالت نشان دهد. وقت آن رسیده که قانون فارغ از نام بازیکن و باشگاه بدون تعارف اجرا شود.