از نسل طلایی تا نسل امروز؛ داستان شماره ۶ تیم ملی
به گزارش خبرنگار قرمزآنلاین، دیروز سعید عزتاللهی در دیدار مقابل مالی گلزنی کرد؛
در خبر ها آمده بود این دومین گل ملی او پس از حدود ۱۰ سال محسوب میشود.
آمار او را با کریم باقری مقایسه کردیم که یکی از گلزنترین هافبکهای تاریخ فوتبال ملی جهان شناخته میشود👇.
کریم باقری: 87 بازی ملی / 50 گل ملی
سعید عزتاللهی: 82 بازی ملی / 2 گل ملی
اگر خط دفاع امروز را کنار نسل اواخر دهه ۷۰ و جام جهانی ۱۹۹۸ و ان سالیان بگذاریم، مقایسه کمی آزاردهنده میشود؛
در آن نسل، محمد خاکپور بدون حاشیه خط دفاع را مدیریت میکرد، یحیی گلمحمدی با حداقل خطا و بیشترین تمرکز بازی میکرد، افشین پیروانی از آن مدافعانی بود که مهاجم ترجیح میداد کمتر وارد دوئل مستقیم با او شود، و سهراب بختیاریزاده و پاشازاده هم در نبردهای هوایی یک برتری جدی محسوب میشدند.
در کنارهها هم تفاوتها زیاد است؛ مهدی مهدویکیا هنوز برای خیلیها یک استاندارد در دفاع راست است، نه فقط یک بازیکن معمولی. جواد زرینچه از آن جنس بازیکنانی بود که اشتباهاتش را باید با ذرهبین پیدا میکردی.
و در سمت چپ هم مهرداد میناوند و رضا شاهرودی دفاع کناری را از یک نقش صرفاً دفاعی، به یک ابزار مهم در حمله تبدیل کرده بودند.نعیم سعداوی با دوندگی و نقش دفاعیاش به تعادل و پوشش تیم کمک میکرد و در حمله هم موثر بود.
در میانه میدان، بحث فقط آمار و ساختار نیست؛ علی کریمی با یک تغییر جهت یا دریبل میتوانست نظم دفاعی حریف را بههم بزند،یا استیلی که گویی شش شش داشت.
و خداداد عزیزی از آن بازیکنانی بود که در یک لحظه میتوانست روند یک بازی را تغییر دهد.
در خط حمله، علی دایی با ۱۰۹ گل ملی فقط یک مهاجم نیست؛ یک معیار تاریخی در فوتبال ملی است که هنوز هم همه مهاجمان با او سنجیده میشوند.
درباره عابدزاده و نکیسا هم نیازی به توضیح اضافی نیست.
بهویژه عقاب اسیا که شبیه افسانه ها بود.
شاید منصفانهترین جمعبندی این باشد: نسل امروز فوتبال ایران، محصول امکانات بهتر و افزایش سهمیه های اسیا در جام جهانی است؛ اما نسل قبل، محصول شخصیتهای بزرگتر. و در فوتبال، همیشه این دو یکی نیستند.