پرسپولیس در سراشیبی بحران؛ از فروپاشی فنی تا حراج استعدادها!
وقتی مدیریت سکوت می‌کند، سرمربی پشت میز مدیران پناه می‌گیرد و هوادار باید تاوان بی‌تدبیری‌ها را بدهد.
به گزارش خبرنگار قرمز آنلاین، پرسپولیس در هفته‌های اخیر نه‌تنها از نظر فنی نتایج ناامیدکننده‌ای کسب کرده، بلکه به نظر می‌رسد وارد بحرانی عمیق‌تر شده است؛ بحرانی که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً به چند شکست، مصدومیت بازیکنان یا بدشانسی در جریان مسابقات نسبت داد.
چهار هفته ناکامی، نمایش‌های دور از انتظار، افزایش مصدومیت مهره‌های کلیدی همچون کنعانی‌زادگان و خدابنده‌لو، حاشیه‌های پی‌درپی و از همه مهم‌تر، تصمیمات عجیب مدیریتی، مجموعه‌ای از نگرانی‌ها را در میان هواداران سرخ ایجاد کرده است.
امروز پرسش اصلی این نیست که پرسپولیس چرا می‌بازد؛ پرسش این است که چه کسی مسئول این وضعیت است و چرا هیچ‌کس برای متوقف کردن این روند، مسئولیت واقعی خود را نمی‌پذیرد؟
از بحران نتیجه‌گیری تا بحران اعتماد؛ پرسپولیس در زمین و بیرون از زمین بازنده است
عملکرد چهار هفته اخیر پرسپولیس، فاصله قابل‌توجهی با انتظارات هواداران داشته است. تیمی که باید برای قهرمانی بجنگد، حالا درگیر حاشیه‌هایی شده که تمرکز فنی و آرامش روانی مجموعه را تحت تأثیر قرار داده است.
مصدومیت بازیکنان تأثیرگذاری مانند کنعانی‌زادگان و خدابنده‌لو نیز شرایط را پیچیده‌تر کرده است. البته مصدومیت بخشی از فوتبال است، اما وقتی نتیجه‌گیری ضعیف با مشکلات مدیریتی، حاشیه‌های رختکن و نارضایتی سکوها همراه می‌شود، دیگر نمی‌توان همه‌چیز را به اتفاقات فوتبالی حواله داد.
پرسپولیس امروز بیش از هر زمان دیگری به یک فرماندهی مقتدر، تصمیمات حساب‌شده و آرامش درونی نیاز دارد؛ نه مجموعه‌ای از واکنش‌های دیرهنگام و تصمیمات بحث‌برانگیز.
حراج استعدادهای پرسپولیس؛ شاهکار جدید مدیریت در روزهای بحرانی!
اما شاید عجیب‌ترین اتفاق امروز، اقدام باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس در اعلام آمادگی برای فروش یکی از استعدادهای خود باشد.
امیرحسین محمودی، بازیکنی که در ساختار پایه‌های پرسپولیس رشد کرده و به‌عنوان یکی از استعدادهای آینده‌دار این باشگاه شناخته می‌شود، حالا در شرایطی قرار گرفته که نامش در مسیر فروش از سوی باشگاه مطرح شده است.
محمودی پس از شکست مقابل فجر، از وضعیت قراردادی خود و عملی نشدن وعده‌های باشگاه برای حرفه‌ای شدن قراردادش گلایه کرد. او همچنین از اینکه فرصت بازی پیدا نمی‌کند، ابراز ناراحتی کرد و بابت ناتوانی در حضور مؤثر در تیم باشگاهی، از مربی تیم ملی عذرخواهی کرد.
در کنار این اظهارات، ادعاهایی درباره گفت‌وگوی شب پیش از مسابقه با بیرانوند و تأثیر احتمالی آن بر تصمیمات و مواضع این بازیکن مطرح شده که البته برای قضاوت قطعی درباره آن، نیازمند شفاف‌سازی و مستندات بیشتر هستیم.
اما سؤال اساسی همچنان پابرجاست:
چرا باشگاهی با ظرفیت و اعتبار پرسپولیس، به‌جای حل اختلاف با یک استعداد جوان، باید در چنین مقطعی موضوع فروش او را به میان بکشد؟
بازیکن جوانی که در همین باشگاه رشد کرده، سرمایه ورزشی پرسپولیس است؛ سرمایه‌ای که باید برای حفظ و پرورش آن برنامه داشت، نه اینکه در اوج بحران، آینده‌اش به موضوع یک اطلاعیه فروش تبدیل شود.
پرسپولیس قرار نیست فقط ستاره بخرد؛ وظیفه دارد ستاره بسازد.
رختکن بدون بزرگ‌تر؛ جای خالی پیروانی را چه کسی پر کرده است؟
یکی دیگر از نگرانی‌های جدی، وضعیت مدیریت فضای داخلی تیم است.
با جدایی افشین پیروانی، پرسپولیس یکی از چهره‌های باتجربه و آشنا به اقتضائات رختکن خود را از دست داد. حضور بازیکنانی مانند امید عالیشاه و سروش رفیعی نیز می‌توانست در حفظ تعادل و انتقال تجربه به نسل جوان مؤثر باشد؛ اما مسئولیت اصلی مدیریت این فضا همچنان بر عهده ساختار مدیریتی و کادر فنی است.
وقتی حاشیه‌ها افزایش پیدا می‌کنند، اختلافات رسانه‌ای می‌شوند و بازیکنان جوان درباره وضعیت قرارداد و فرصت بازی خود مقابل دوربین صحبت می‌کنند، باید پرسید چه کسی مسئول کنترل فضای تیم است؟
آیا مدیریت ورزشی باشگاه توانسته وظیفه خود را به‌درستی انجام دهد؟
آیا خلیلی و مجموعه مدیریتی، تصویر روشنی از وضعیت رختکن دارند؟
و مهم‌تر از همه، آیا سرمربی توانسته اقتدار فنی و مدیریتی لازم را در مجموعه حفظ کند؟
آقای تارتار! اینجا پرسپولیس است؛ نه جایگاه آزمون و خطا
مهدی تارتار در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری باید برای خود اعتبار جمع کند؛ اعتماد هوادار را به دست بیاورد و نشان دهد انتخاب او می‌تواند پاسخگوی انتظارات یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های فوتبال ایران باشد.
اما آنچه در هفته‌های اخیر دیده شده، نه‌تنها نتوانسته آرامش را به سکوها بازگرداند، بلکه فاصله میان تیم و هواداران را بیشتر کرده است.
سرمربی پرسپولیس باید بداند حمایت از مجموعه مدیریتی، زمانی ارزشمند است که عملکرد فنی تیم نیز قابل دفاع باشد.
نمی‌توان در روزهایی که هوادار از نتیجه‌گیری، مصدومیت‌ها، وضعیت بازیکنان جوان و حاشیه‌های باشگاه ناراضی است، صرفاً پشت تصمیمات مدیریتی ایستاد و انتظار داشت سکوها همچنان با اطمینان از تیم حمایت کنند.
آقای تارتار! شما برای ساختن اعتبار در پرسپولیس فرصت دارید، اما این فرصت نامحدود نیست.
مسیر فعلی، اگر اصلاح نشود، می‌تواند به از دست رفتن کامل سرمایه اجتماعی شما در میان هواداران منجر شود.
آقای حدادی! خیلی زود وارد شیب تند قدرت شدید
مدیریت باشگاه نیز از این بحران مستثنا نیست.
آقای حدادی، مسئولیت اداره پرسپولیس با مسئولیت اداره یک مجموعه معمولی تفاوت دارد. اینجا با باشگاهی مواجه هستید که میلیون‌ها هوادار، تاریخ پرافتخار و انتظاراتی فراتر از مناسبات اداری دارد.
مدیریت پرسپولیس صرفاً با صدور اطلاعیه، جابه‌جایی افراد و حمایت از تصمیمات کادر فنی معنا پیدا نمی‌کند.
مدیر باید در روزهای بحران، تصمیم درست بگیرد؛ اختلافات را پیش از رسانه‌ای شدن حل کند، سرمایه‌های جوان باشگاه را حفظ کند و اجازه ندهد تیم درگیر چنددستگی و حاشیه شود.
ورود به جایگاه قدرت آسان است؛ حفظ اعتبار در این جایگاه، هنر مدیریت است.
هیئت‌مدیره؛ نام‌هایی که باید پاسخگو باشند
پرسپولیس هیئت‌مدیره دارد، اما سؤال اینجاست که خروجی این هیئت‌مدیره در روزهای اخیر چه بوده است؟
وقتی باشگاه درگیر بحران فنی، اختلافات قراردادی، حواشی رختکن و اعتراض هواداران است، انتظار می‌رود اعضای هیئت‌مدیره نقش فعال و مؤثری داشته باشند.
هوادار از اعضای هیئت‌مدیره انتظار حضور تشریفاتی ندارد. آنها باید درباره وضعیت باشگاه، برنامه خروج از بحران و نحوه صیانت از سرمایه‌های ورزشی پاسخگو باشند.
پرسپولیس نمی‌تواند بدون یک سیاست روشن و فرماندهی هماهنگ اداره شود.
بانک شهر؛ حامی مالی یا شریک منفعل یک بحران؟
بانک شهر نیز به‌عنوان سهامدار و حامی مالی اصلی باشگاه، نمی‌تواند نسبت به وضعیت پرسپولیس بی‌تفاوت باشد.
انتظار هواداران این است که حمایت از پرسپولیس در عمل و در تصمیمات راهبردی باشگاه دیده شود.
در شرایطی که بخش قابل‌توجهی از توجه رسانه‌ای و هواداران متوجه وضعیت بحرانی تیم است، هرگونه اولویت‌بندی خارج از نیازهای واقعی باشگاه، می‌تواند به نگرانی‌ها دامن بزند.
پرسپولیس به حمایت واقعی، برنامه بلندمدت و نظارت مؤثر نیاز دارد؛ نه صرفاً حضور نام حامیان در ساختار باشگاه.
تاریخ پرسپولیس پر از نام‌های بزرگ است؛ اما هیچ‌کس فراتر از هوادار نیست
شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا، اتفاقی باشد که در سکوها رخ داده است.
هواداران پرسپولیس همان‌هایی هستند که در مقاطع مختلف، حتی چهره‌های بزرگ تاریخ این باشگاه را نیز به چالش کشیده‌اند.
علی پروین با تمام افتخارات و جایگاه تاریخی‌اش، روزی شعار «حیا کن، رها کن» را شنید.
یحیی گل‌محمدی، یکی از پرافتخارترین مربیان تاریخ معاصر پرسپولیس، نیز از این اعتراض‌ها در امان نماند. پس هیچ‌کس نباید تصور کند که نام، سابقه یا جایگاهش می‌تواند او را از پاسخگویی به هوادار معاف کند.
هوادار پرسپولیس نه با نام‌ها قرارداد ابدی دارد و نه برای هیچ مدیری چک سفید امضا صادر کرده است. پرسپولیس متعلق به هوادار است؛ نه مدیر، نه سرمربی و نه هیچ فرد دیگری.
پرسپولیس امروز به پاسخ نیاز دارد، نه توجیه!
آنچه امروز در پرسپولیس جریان دارد، مجموعه‌ای از اتفاقات جداگانه نیست؛ زنجیره‌ای از تصمیمات و ضعف‌هایی است که یکدیگر را تشدید کرده‌اند.
کادر فنی باید درباره نتایج و وضعیت فنی تیم پاسخگو باشد. مدیریت باید درباره حواشی، قراردادها و حفظ استعدادهای باشگاه شفاف‌سازی کند. هیئت‌مدیره باید از حالت انفعال خارج شود. مسئولان ورزشی باید برای بازگرداندن آرامش به رختکن اقدام کنند.
و بانک شهر باید نقش حمایتی خود را در عمل نشان دهد. پرسپولیس امروز نه به مصاحبه‌های توجیهی نیاز دارد، نه به مقصرسازی و نه به قربانی کردن استعدادهای جوان. این باشگاه به تصمیمات شجاعانه، مدیریت مقتدر، مربی پاسخگو و احترام به هوادار نیاز دارد.
آقای تارتار، آقای حدادی و اعضای محترم هیئت‌مدیره؛ سکوها را از دست ندهید. بازگرداندن اعتماد هوادار بسیار دشوارتر از صدور یک اطلاعیه و برگزاری یک نشست خبری است. پرسپولیس فقط یک تیم فوتبال نیست؛ بخشی از هویت میلیون‌ها هوادار است و هیچ‌کس حق ندارد با تصمیمات غیرمسئولانه، این سرمایه را به حراج بگذارد.